zondag 16 juli 2017

Harmonie

Eindelijk heb ik het gevoel dat mijn leven in harmonie is met mijzelf. Jaren liep ik achter mezelf aan, het lijf wilde niet wat het hoofd bedacht. Altijd het gevoel dat ik meer vegeteerde dan leefde. En hoewel ik dat steeds beter kon accepteren, het voelt niet echt bevredigend.
Nu weet ik dat ik heel langzaam steeds meer leef en dat alles weer loopt.
Mijn energie zat tussen de 0 en 10 % , waar bij de meeste mensen toch wel 75% of meer tot hun beschikking hebben. Nu zit ik op zo'n 20 % en dat is een verdubbeling voor mij. OK ik haal lang niet het gemiddelde, maar voor mij maakt het een enorm verschil uit. Het mooiste is dat ik weer normaal herstel na in het rood gaan. Mijn uithoudingsvermogen, spiersterkte, conditie moeten nog groeien en doen dat ook, maar ik wil niets forceren. Ik ken mijn kracht nog niet goed en heb het gevoel nog niet terug dat hoort bij meer energie. Automatisch pauzeer ik vaker en langer dan waarschijnlijk nodig is. Terra incognica. Ik tast nog wat verward rond niet wetend wat de grenzen van her moment zijn en of er groei in zit of dat dit een semipermanente toestand is, laat staan dat ik weet of deze situatie kwetsbaar voor terugval is. Ik weet heel veel nog niet en dat maakt naast grote blijdschap, voorzichtigheid en onzekerheid reisgenoten zijn. Wat dat betreft is het een zoektocht en een beetje eng. Maar ik geniet van elk stapje, wankel of niet.

3 opmerkingen: